Diagonoza

Zaburzenia równowagi

Zaburzenia równowagi są grupą dolegliwości interdyscyplinarnych,  którymi zajmują się zarówno laryngolodzy, neurolodzy jak i okuliści. Najczęstszym terminem używam do opisu zaburzeń równowagi jest skarga na zawroty głowy. Wg definicji jednak zawroty głowy  są subiektywnym odczuciem ruchu wirowego otoczenia wobec pacjenta lub też pacjenta względem otoczenia i są dolegliwości ściśle związaną z uszkodzeniem błędnika . Istnieją jednak inne dolegliwości takie jak uczucie ciemna lub mroczków przed oczami czy uczucie niestabilności podczas stania czy chodu które również powodują problemy w utrzymaniu równowagi. Ta mnogość skarg wynika ze skomplikowanej budowy układu utrzymania równowagi u człowieka . Składa się on w znacznym uproszczeniu z trzech kotwic które lokalizują poszczególne części naszego ciała względem siebie oraz otoczenia. Pierwszą kotwicą są nasze oczy, które przesyłając obraz otoczenia do naszego mózgu informują go gdzie się znajdujemy . Drugą kotwicą są nasze błędniki czyli receptory równowagi znajdujące się w uszach wewnętrznych, które informują nas o ruchu zarówno liniowym jak i kątowym który wykonuje nasza głowa. Trzecią kotwicą są receptory czucia głębokiego znajdujące się we wszystkich częściach naszego układu ruchu (w mięśniach, stawach, ścięgnach ) które to receptory informują nas o pozycji poszczególnych części narzadu ruchu , kończyn tułowia , kręgosłupa czy głowy względem siebie i otoczenia . Przykład: podczas gdy stoimy    do naszego móżgu przesyłane są impulsy a/ z receptorów ucisku  znajdujących się w podeszwach naszych stóp b/ z receptorów stawów , mięśni i ścięgien kończyn dolnych które informują mózg o tym że kończyny dolne sa wyprostowane itd.   Informacje ze wszystkich tych trzech układów tzw kotwic zbiegają się w mózgu i umożliwiają nie tylko zachowanie równowagi podczas zachowań statycznych (stanie , siedzenie czy leżenie) ale umożliwiają przede wszystkim ruch względem otoczenia z uniknięciem upadków .Podczas diagnostyki zaburzeń równowagi badamy  funkcję wszystkich trzech wymienionych wyżej kotwic jak również współdziałanie ich między sobą. Pierwsza kotwica czyli wzrok i reakcje okoruchowe nie tylko lokalizują nas w otoczeniu ale równiez stabilizują obraz otocznia na siatkówce oka przy szybkich ruchach głowy.  Sprawdzamy te reakcje   podczas oceny śledzenia wzrokiem punktu poruszejącego się ruchem wahadłowym lub skokowym. Zdolności okoruchowe  ocenia   się również w  reakcjach optokinetycznych  pojawiających  się podczas przemieszczania się względem nas poruszającego się otoczenia np przejeżdżający obok pociąg. Drugą kotwicę czyli błędniki sprawdzamy przy pomocy badania VHiT . Ocenia ono  reakcje przedsionkowo-okoruchowych podczas którego lekarz wykonuje szybki ruch głowy w płaszczyźnie poszczególnych kanałów półkolistych błędnika. W tym czasie zadaniem pacjenta jest utrzymanie wzroku na jednym punkcie otoczenia. W ten sposób   oceniana jest zdolność pacjenta do stabilizacji obrazu na siatkówce podczas gwałtownych ruchów głowy w płaszczyznych poszczególnych kanałów półkolistych. Innym badaniem sprawdzajacym reakcje błędników jest próba kaloryczna złoty standard w diagnostyce zaburzeń równowagi . Próba ta polega  na stymulowaniu błędników zimną i ciepłą wodą . Rezultatem tej stymulacji jest pojawienie się oczopląsu czyli rytmicznego ruchu gałek ocznych,  który jest obiektywnym objawem  subiektywnego odczucia, którym są zawroty głowy. Trzecią kotwicę czyli reakcje przedsionkowo-rdzeniowe zwiazane z funkcją  receptorów czucia głębokiego ocenia się przy pomocy posturografii . Podczas tego badania pacjent stoi na stabilnej lub ruchomej platformie starając się zachować równowagę . Ruchy ciała pacjenta są mierzone i przedstawiane w postaci wartości liczbowych. Uzupełnieniem badania narządu równowagi są badania słuchu gdyż funkcja słuchowa jest drugą funkcją ucha wewnetrznego . Badania te zostały opisane w rozdziale poświęconym niedosłuchom.

             

Privacy Preference Center

Necessary

Advertising

Analytics

Other